149. I tak minął

trzeci adwentowy weekend. Czwarty spędzimy w Górach Kruszczowych, czy Rudawach, specjalnie na translator wrzuciłam 🙃 Erzgebirge. Ale o tym będzie po fakcie. 

Mój tydzień wolny i urlopowy wygląda oczywiście tak, że najpierw praca, a potem przyjemności. Do tych zaliczyłam oczywiście bibliotekę, dzierganiowo i książkowo. 

Tym razem towarzyszył mi Misiu. Takie ma imię- nieimię od 58 lat. 

Chodziło o to, że kiedyś, ucząc się raglanu od góry, zrobiłam konkretną próbkę, włącznie ze skróconymi rzędami na przodzie, a że ten zalążek sweterka pasował Misiowi jak ulał,  to od tej pory ma takie ubranko. 

Babeczki bowiem chcą się nauczyć i poćwiczyć raglan,doceniając jego zalety (nie trzeba nic zszywać, dzierga się z mniejszym zapotrzebowaniem na włóczkę). 

Ja zaczęłam i skończylam te japońskie mitenki, wzór na górnym zdjęciu, i pożyczyłam tę ogromną knigę, ponad 800 stron. Twillight Stephenie Meyer, tym razem pisany pod kątem Edwarda, jak on to widział/ przeżył. Normalnie nie lubię "dopisywanych" książek,  tak jak Filary Ziemi czy Medicus były szałowe,  to kolejne części raczej miękkie. Pomijając wszelkie dalsze losy Scarlett O'Hara. Saga o wampirach jednakże tak mnie wtedy wciągnęła, jako książki i filmy, że zdecydowałam się poczytać wersję Edwarda 🙃

W międzyczasie przeczytałam dwie książki Sławka Gortycha o karnkonoskich schroniskach, czyli pierwszą i drugą część sagi. Jestem zachwycona i polecam te książki. 

W niedzielę wieczorem poszliśmy ma koncert do naszego parafialnego kościoła katolickiego. Piękna muzyka, mało kościelnej, za to nawet filmowa z Kevina samego w domu. 

Po kościele obligatoryjny grzaniec i ciasteczka pod kościołem. 

Dzisiaj wybrałam się do Bamberg z misją, jakiś czas temu przeczytałam notatkę w gazecie, że istnieje taki klub, grupa wspomagająca i szkoła dla głuchych i niedosłyszących. Ja nadal jestem członkiem stowarzyszenia w Dolnej Saksonii, a to już przeszłość. Po Nowym Roku wezmę się za zmianę przynależności terenowej. 

Ok, teraz do tych "japońskich " mitenek. 

Rozpiska prosta jak drut. Nabiera się na 4 druty skarpetkowe określoną liczbę oczek. Im grubsza welna i grubsze druty, tym mniej oczek. W przypadku wełny skarpetkowej, gdzie 10 deko to 420 metry, nabrałam na każdy drut 42 oczka, czyli w sumie 168 oczek. Przerobić jeden rządek,  a po tym w każdym rzędzie, na każdym drucie, ostatnie 2 oczka razem przerabiać, aż zostanie się po 5 oczek na każdym, czyli razem 20, i to jest kciuk. Dziergać na żądaną wysokość, u mnie to 18- 20 rzędów, zakończyć. I ma się przed sobą takie dziwne coś z jakby kominem. Złożyć na pół, i zszyć od rogu do rogu. Gotowe. 

Arleta jest zachwycona, bo to takie jej kolorki, cukierkowe. Bo wczoraj zrobiłam i dzisiaj z domu wydałam ten towar. A że aktualnie szykuje się do koloskopii, to taka mała nagroda pocieszenia. Poza tym, podczas naszego wypadu w nastepny weekend, znowu zabiera nam Mirkę do siebie, tak więc 🙃

Poza tym, Święta idą całą parą, plany na najbliższe dni zrobione, żeby nie było na ostatnich metrach stresująco, bądź czegoś zabrakło, bądź o czymś się zapomniało. 

Wielkanocna studnia we wsi przeobraziła się w bożonarodzeniową.  

Dzisiaj w Normie, oprócz dwóch ciekawych motków włóczki, dorwałam też landrynki. Towar tutaj nieco deficytowy. 

W Aldi sprzedają prezenty dla piesków, ot taka ciekawostka,  Mirka na szczęście nie jest tak bardzo zainteresowana bawidłami, ot ma misia od cioci Agaty, i starcza do kłócenia się z nim i rzucania nim z posłania, jak Misiu czasami widocznie nie tak się zachowa.